Femke Ferwerda - Creatief Schrijven

Alarmfase rood

Giel Sturm voelde de felle zon op zijn al enigszins bruingetinte huid branden. De wind stond vol in de zeilen en trok Loesje, de gehuurde zeilboot, door het prachtige blauwgroene water vooruit naar de sluizen van het beroemde Panamakanaal. Zes weken non stop zeilen. De route was inmiddels bekend, via het Panamakanaal naar het trendy Miami. Giel corrigeerde licht het roer. Hij rook de geur van de zee en genoot van het deinen van de tweemaster op het water, de enorme vrijheid en de prachtige Caribische omgeving. Maar vooral genoot hij van het samenzijn met zijn drie beste vrienden.

Utrecht 14 april

10.30 uur

'Meneer Sturm?'

Giel, nog diep in gedachten verzonken, opende langzaam zijn groenbruine ogen.

'Meneer Sturm?' riep een stem weer.

Giel zag een vrouw in een witte jas met een notitieblok.

'Meneer Sturm' zei de vrouw weer, nu op een enigszins bevestigende toon.

Giel, zich inmiddels bewust van de starende ogen van de vrouw en de rest van de mensen in de ziekenzaal van het Utrecht Medisch Centrum schrok op.

'Dat ben ik!', zei Giel.

'Prima', zei de vrouw in de witte jas.

'Bent u er klaar voor?'

'Natuurlijk', zei Giel en haalde een hand door zijn rossige bruine haar.

Met die beweging voerden zijn gedachten hem direct terug naar de harde werkelijkheid. Terug naar zes jaar later, terug naar nu.

Giel was een succesvol zakenman. Alhoewel hij genoot van zijn baan als International Marketing Manager, hadden de hoge werkdruk, het vele reizen naar Afrika, Azië en Amerika en het overheerlijke maar veelal ongezonde eten hun tol geëist. Enkele weken geleden had hij voor het eerst de steken in zijn borst gevoeld. Eerst nauwelijks, later overgaand in hevige aanvallen. Ook had hij tijdens het wekelijkse potje basketbal, dat hij traditiegetrouw met zijn drie beste vrienden en buurtgenoten speelde, de snel opkomende kortademigheid bemerkt. Het nieuws trof Giel als een bom. Het was zijn hart! Tijdens het onderzoek deze ochtend, met behulp van contrastvloeistof, waren er drie ernstige vernauwingen in de kransslagader geconstateerd.

'Goed, dan gaan we', zei de vrouw in de witte jas terwijl ze iets op het notitieblok noteerde.

Utrecht 14 april

11.00 uur

Het was een gezellige boel in OK zes. Het nummer 'Holiday' van Madonna galmde door de ruimte en de Afro-Amerikaanse Arno, co-assistent, zong luid mee. Arno, een echte gangmaker, had dit keer gekozen voor een OK-muts bedrukt met kleurrijke bloemetjes.

'Oh, enig!' gilde Monique, perfusioniste, toen ze de slangen op de hart-longmachine aansloot. 'Wat zal Steve hier wel niet van zeggen!'

Meteen gierde iedereen het uit. Selma, een van de OK zusters keek met een strenge bemoederende blik naar Arno en zei:

'Je wordt bedankt, nu zit hij ons de komende negen uur flink op de huid!'

Arno keek haar aan met een blik van 'ik kan er toch niets aan doen dat die man nog uit een vorig tijdperk stamt?' en meteen proestte iedereen het weer uit. Ondertussen gingen de voorbereidingen onverstoorbaar verder. Het zou een moeilijke operatie worden en van iedereen werd absolute concentratie geëist.

Jan, anesthesist, onderwierp zijn patiënt nog even aan een laatste onderzoek en constateerde dat hij diep in slaap was. De inleiding was goed gegaan.

'Deze jonge heer is gereed', zei Jan en zijn blauw grijze ogen schitterden. Jan, inmiddels 44 jaar, op papier getrouwd en vader van drie kinderen hield van zijn werk. Hij genoot van de adrenaline die een moeilijke operatie met zich meebracht en van de zorg om zijn patiënt. Ook genoot hij van de aantrekkelijke jonge donkerharige perfusioniste die sinds enige tijd zijn vriendin was.

'De maestro kan gehaald worden!' zei Jan op gebiedende toon naar Selma. Selma gaf meteen gehoor aan deze oproep en piepte Steve op. Monique deed de radio uit en nam plaats achter de hart-long machine. Enkele tellen later betrad de 64-jarige Steve OK 6. Zoals gebruikelijk zonder een groet en met een norse blik. Van de gezellige sfeer was niets meer te merken.

Steve nam plaats aan de rechterkant van de patiënt. Over de rand van zijn bril keken zijn blauwgrijze ogen zorgelijk van Arno's OK-muts naar zijn diepbruine ogen.

'Je bent er klaar voor' zei hij.

Arno's ogen twinkelden. Zijn eerste bypassoperatie onder het toeziend oog van Steve, de 'meester' onder de hartchirurgen. Arno, arts in opleiding, had zijn studie geneeskunde cum laude afgerond in Boston. Daarna was hij naar Nederland gekomen om hier in het Utrecht Medisch Centrum zijn opleiding tot chirurg te voltooien. Zijn donkere gestalte en charmante houding vielen goed in de smaak bij het vrouwelijk ziekenhuispersoneel. Dikwijls werd hij hier dan ook mee geplaagd. Desalniettemin was hij zeer kundig. Ook al was Steve niet complimenteus, zijn stilzwijgen betekende in de meeste gevallen bewondering en respect. Arno pakte de scalpel van het blad en plaatste de punt op de huid bovenaan het borstbeen. Het staal voelde koud aan in zijn handen. De scherpe punt drong diep door in de huid en zelfverzekerd trok hij een rechte incisie naar beneden. Vakkundig opende hij de borstkas, sloot de grote lichaamsader aan op de hartlong machine en legde het hart stil. De 'puzzel' kon beginnen.

Utrecht 14 april

20.00 uur

De operatie was geslaagd! Triomfantelijk keek Arno naar het wederom zelfstandig kloppende hart van zijn patiënt. De twee omleidingen waren uitstekend gelukt en de borstkas kon weer gesloten worden. Selma was bezig de laatste gaasjes te verwijderen. Alles nauwkeurig tellend deponeerde ze de met bloed doorweekte doekjes in een hiervoor bestemde stalen bak. Voorzichtig werd de borstkas schoongespoeld en gesloten. Het hele team applaudisseerde met uitzondering van Steve die even fronste. Bij het zien van zijn strenge maar twinkelende blik werd het applaus onmiddellijk afgebroken. De laatste hand werd gelegd aan het hechten en verbinden van de wonden op de borst en aan het been. Hierna bracht Jan zijn patiënt langzaam terug uit de narcose.

Utrecht 14 april

21.15 uur

Langzaam opende Giel zijn ogen. Hij kon niet goed zien, alles was wazig. In de verte hoorde hij en ritmisch piepend geluid. Voetstappen naderden en verstomden. Het lukte hem niet zijn ogen open te houden. Zijn oogleden waren te zwaar. Hij voelde zich misselijk en alles duizelde om hem heen. Alsof hij in het luchtledige tuimelde en niet meer wist welke zijde boven of onder was. Opeens voelde hij een vlammende pijn in zijn borst. Het werd steeds erger. Bijna ondraaglijk! Giel kon zich niet bewegen. Hij probeerde om hulp te roepen maar er kwam geen enkel geluid uit zijn mond. Hij probeerde met zijn armen en benen te zwaaien maar zijn ledematen waren te zwaar. Hij stond in brand! Het piepende geluid versnelde en werd harder. Voetstappen renden, mensenstemmen schreeuwden en er werd aan hem getrokken. Op dat moment verloor hij zijn bewustzijn.

Utrecht 14 april

21.30 uur

'Godverdomme! Verdomme nog aan toe!' riep Arno in alle staten.

'Jesus Christ! Hoe kan dit!

'Jan, inleiden!'

'Selma! Ontsmetten! Antibiotica! Ja, natuurlijk intraveneus!'

'Reactie?'

'Dubbele hoeveelheid dan!'

'Jan, status!'

'Klaar!'

'Selma, hechtingen!'

'Klaar!'

'Goed, iedereen stand by!'

Op dat moment kwam Steve aangestormd.

'Aan de kant!' brulde hij. Ik neem het over!'

'Patiënt ingeleid?'

'Klaar!' Brulde Jan nogmaals.

'Ontsmet?',snauwde hij naar Selma.

'Klaar!' riep ze weer.

'Ok, stand by iedereen' brulde hij!

Snel en vakkundig opende hij de borstkas. Het hele team stond perplex. Wat ze zagen hadden ze nog niet eerder gezien. De ingewanden in de borstkast waren vuurrood! Met uitzondering van de plaatsen waar de lichaamsader op de hart-long machine was aangesloten en waar de omleidingen waren aangebracht. Hier leek het alsof het weefsel aan het afsterven was. De hele borstkas was een grote infectiebron geworden!

'Godverdomme!' brulde Steve.

'Ontsmetten!'

'Laat een toxicologisch rapport opstellen!'

'Verdomme Selma, ja vandaag nog!' Schiet op of lazer mijn OK uit!'

Utrecht 14 april

21.45 uur

De deuren van de OK vlogen open en de toxicoloog kwam binnenstormen met het rapport.

'Er is hemotoxisch gif aangetroffen! Gelukkig hebben we de antistoffen in huis!'

Snel overhandigde hij de antistoffen aan Selma die het onmiddellijk intraveneus toediende. De komende twee uur waren kritiek. Ondertussen onderzocht de toxicoloog de patiënt. Net onder zijn rechter enkel vond hij wat hij zocht. Twee kleine gaatjes. Een slangenbeet! Hij nam de afmetingen op, maakte een foto, nam een monster en snelde de OK uit. Na 15 minuten stormde hij de OK weer binnen.

'Onze vriend lijkt gebeten te zijn door een Noord-Afrikaanse Echis, een giftige zandratelslang! Aan de beet te zien een dag geleden.'

Steve keek in het dossier van zijn patiënt.

'De heer Sturm schijnt gisteren inderdaad zijn zakenreis in Afrika te hebben afgebroken vanwege de enorme pijn in zijn borst. Wellicht een geluk bij een ongeluk. Als hij langer was gebleven was hij of aan een hartinfarct bezweken of ten onder gegaan aan deze dodelijke beet.'

Utrecht 14 april

22.45 uur

Het snelle gepiep van de hartmeter ging over in een rustiger tempo. Het hele team keek angstvallig naar het hartschermpje. Jan checkte handmatig de hartslag van zijn patiënt en tilde één voor één de oogleden op.

'Hij reageert goed op de antistoffen. Het lijkt erop dat het gevaar is geweken' zei hij.

'Goed', zei Steve.

'Indien meneer Sturm over een kwartier nog steeds besluit om bij ons te blijven dan kan hij gesloten worden.' En met deze woorden verliet hij, na ruim 11 uur, OK 6.